Mostrando entradas con la etiqueta Pitumúsicas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Pitumúsicas. Mostrar todas las entradas

2 de enero de 2011

Así es...

Ésta -me quedo sin adjetivos- versión de "The Blower's Daughter" de Damien Rice... constituye un canto a la belleza de tales dimensiones... que no pienso decir nada más que eso sobre la canción. Que cada uno le asocie los recuerdos, opiniones o sentimientos que prefiera.:

Ana Carolina & Seu Jorge
"É Isso aí"
del disco Ana & Jorge Ao Vivo (2007)






Letra:

1. É isso aí / Así es
Como a gente achou que ia ser / Como la gente creyó que iba a ser
A vida tão simple sé boa / La vida tan simple es buena
Quase sempre / Casi siempre.

2. É isso aí / Así es
Os passos vão pelas ruas / Los pasos van por las calles
Ninguém reparou na lua / Nadie reparó en la luna
A vida sempre continua / La vida siempre continúa
E eu não sei para de te olhar / Y yo no sé parar de mirarte
Eu não sei parar de te olhar / Yo no sé parar de mirarte
Não vou parar de te olhar / No voy a parar de mirar
Eu não me canso de olhar / Yo no me canso de mirar
Não sei parar / No sé parar
De te olhar / De mirarte.

3. É isso aí /Así es
Há quem acredita em milagres / Hay quien cree en milagros
Há quem comete maldades / Hay quien comete maldades
Há quem não saibe dizer a verdade / Hay quien no sabe decir la verdad.

4. É isso aí /Así es,
Um vendedor de flores / Un vendedor de flores
Ensina seus filhos / Enseña a sus hijos
A escolher seus amores / a elegir sus amores
E eu não sei parar de te olhar / Y yo no sé parar de mirarte
Não sei parar de te olhar /
No sé parar de mirarte
Não vou parar de te olhar /
No voy a parar de mirarte
Eu não me canso de olhar /
Yo no me canso de mirar
Não vou parar /
No voy a parar
De te olhar /
De mirarte…




9 de enero de 2010

Canción Triste del Ejército Rojo

Las dictaduras son siempre dictaduras... y sea cual sea el color de sus uniformes... la sangre que vierten es siempre roja. Lo ilustra una de mis favoritas de siempre. Una de las mejores canciones, uno de los mejores solos de saxo, una de las mejores letras... uno de los mejores lamentos que he escuchado en mi vida:

The Waterboys - Red Army Blues



When I left my home and my family
my mother said to me
"Son, it's not how many Germans you kill that counts
It's how many people you set free!"

So I packed my bags
brushed my cap
Walked out into the world
seventeen years old
Never kissed a girl

Took the train to Voronezh
that was as far as it would go
Changed my sacks for a uniform
bit my lip against the snow
I prayed for mother Russia
in the summer of '43
And as we drove the Germans back
I really believed
That God was listening to me

We howled into Berlin
tore the smoking buildings down
Raised the red flag high
burnt the reichstag brown
I saw my first American
and he looked a lot like me
He had the same kinda farmer's face
said he'd come from some place called Hazzard, Tennessee

Then the war was over
my discharge papers came
Me and twenty hundred others
went to Stettiner for the train
Kiev! said the commissar
from there your own way home
But I never got to Kiev
we never came by home
Train went north to the Taiga
we were stripped and marched in file
Up the great siberian road
for miles and miles and miles and miles
Dressed in stripes and tatters
in a gulag left to die
All because Comrade Stalin was scared that
we'd become too westernized!

Used to love my country
used to be so young
Used to believe that life was
the best song ever sung
I would have died for my country
in 1945
But now only one thing remains
but now only one thing remains
But now only one thing remains
but now only one thing remains
The brute will to survive!



15 de octubre de 2009

A cultura abre casas, a música une mundos

Foi un enorme pracer escoitar dende o outro lado do océano ésta versión lalinense de "The house of the Rising Sun" dentro da iniciativa "A Cultura Abre Casas" da Tarabela. Enfeitizado polo poderío desta xuntanza de amigos e enormes músicos, e polas lembranzas das tardes de pipas e chucherías da Maragota nos arredores do balcón do video... estiven por uns intres en Lalín, desde éste outono tropical que vivo agora. Espero que o desfrutedes como eu fago.


25 de febrero de 2009

Creatividad desbordante

¿Os habéis preguntado alguna vez quién diseña o propone las portadas de los discos (cuando se trata de "artistas" que no preveen dicha necesidad o lo dejan en manos de las discográficas)? No sé si será éste el sistema, pero no creo que sea muy distinto del usado en la realidad... el caso es que nos proponía a través del Caralibro la melómana y estudiosa Rita Jeep este divertido juego que a seguir expongo:

"Crea tu disco ficticio en cuatro sencillos pasos"

1. Ve a Wikipedia Random. El artículo que salga es el nombre del autor.

2. Visita Quotations Page Random. Las últimas palabras (según coherencia) de la última cita serán el título del disco.

3. En la sección de "Fotos interesantes de los últimos 7 días" de Flickr, elegiremos la tercera foto, sea la que sea, como portada del álbum. Aunque aquí debemos tener cuidado, es posible que nos encontremos con un pequeño problema, ya que las fotos de los usuarios de pago no se pueden guardar, y "guardar cómo" sólo nos almacenará una imagen de un pixel que se llama "spaceball.gif"... pero dado que hecha la ley, hecha la trampa... aquí os enlazo la solución a quienes queráis respetar la elección del azar o seáis un pelín geek. En todo caso, se elige la cuarta, quinta...

4. Abre la foto con Paint, Photoshop, Picasa, Corel Draw o programa de edición fotográfica que uses habitualmente o que mejor te caiga... y une foto y texto al gusto.

...Y ya nos habremos convertido en editores fonográficos de calidad contrastada y futuro prometedor. Feliz diversión, y aquí os dejo un par que compuse en un pis-pas:


Metzgeria - One becomes rich


Mugham Festival - Let them go their way

31 de enero de 2009

Nacho Vegas - El ángel Simón

Vale... dura 8 minutos y habla de la muerte... pero supongo que es tan triste como necesario pensar en la parca alguna vez -por si nos la encontramos a la vuelta de una esquina-, y Nacho Vegas nos da una lección de cómo afrontar el tema (al contarnos su caso) en este pedacito de arte:


23 de diciembre de 2008

Música para la paz

...No importa de dónde seas, no importa a dónde vayas. No importa lo que desees ni lo que hayas conseguido ya... TODOS necesitamos a alguien de nuestro lado, a alguien en quien apoyarnos, alguien con quien compartir nuestros logros y endulzar nuestros fracasos. No puedes ni debes caminar por esta vida sin alguien en quien depositar tu amor ni de quién recibirlo... así pues, y si me permites el consejo: Vive, disfruta, siente... pero sobre todo, AMA.

Felices fiestas de Navidad a todos. Feliz Vida en paz y respeto a todos.



Playing for change: Peace through music
- Stand by me.

18 de diciembre de 2008

¿En qué estaré pensando?

Hace algunos meses, a sugerencia de Carabiru, di con ésta página en la que con un poquito de paciencia, cada uno puede crearse su propio avatar-personaje de South Park, y como ya había probado a "simpsonizarme" sin que el resultado final me hubiese convencido mucho... pues desde aquellas decidí adoptar a este Pitu-personaje Southparkiano como mi imagen para todo: Messenger, usuario, móvil, Caralibro, iconos de escritorio... incluso creo que anda por alguna parte de este blog. El caso es que a la hora de decorarle la camiseta a Pitupark, no dudé ni un instante: Me pareció perfecto, por significado y sonoridad, usar el título de esta brutalísima canción de Frank Black (Pixies), que no sólo me ha encantado siempre, sino que además uno de mis super-grupos favoritos la versionea mejor incluso que el original (eso sí, con la colaboración de "El Gordo") en uno de los mejores conciertos de la historia del rock, y que no tengo excusa por no haber colgado en este espacio antes:

Placebo & Frank Black: Where is my mind - Soulmates never die (Paris)

10 de diciembre de 2008

Supergirls don't cry... Supergirls just fly.



Todos tenemos canciones que desde la primera audición nos tocan la fibrilla ésa... que pueden no ser muy buenas o demasiado comerciales, o nos pueden ganar las burlas (envidiosas de lo que sentimos) de otros crítico-aficionados a la música... pero que en el fondo nos traen sin cuidado, porque la canción nos dice algo... que no es necesario explicar ni justificar. Pues bien, "Supergirl" de Reamonn es una de las mías desde que tuve el placer de escucharla allá por el 2002. Lo curioso de éste caso viene siendo que el tema que nos ocupa fue la canción más emitida en la radio alemana en el año 2000 (Alemania, ahí al lado), fueron disco de oro tanto el LP como el sencillo, es archi-conocida en toda Europa y un éxito internacional... pero resulta que los españolitos casi no nos hemos enterado de su existencia (y no me negaréis que es un tema comercial donde los haya).

¿Y sabéis por qué?... Premio para el que lo pensó. Pues porque desde 2001 hasta 2004, los medios audiovisuales españoles (todas la cadenas de TV, radios, prensa escrita, discográficas, etc etc etc) estaban tomados militarmente por OT y sus derivados, en la operación "Tormenta de Plagios" que recordaréis si hacéis memoria. Y a ver quién es el chulo que me lo rebate.

6 de octubre de 2008

Esperando el viento a favor.

El sábado me fui de concierto. Bunbury en el Coliseum de A Coruña. Estuvo muy bien, la verdad: Vimos al Bunbury más rockero -qué bueno el teclista nuevo-, que aunque con un pequeño retraso, nos brindó dos horas y media de entrega y precisión, sin muchos otros mamoneos: el sonido era muy bueno -como siempre suena allí-, las luces y escenografía muy agradables, y el espectáculo ofrecido valió la pena en casi todos sus aspectos. La banda, aunque renovada y en otro estilo, sonaba muy conjuntada, y tengo que reconocer que (al menos en su primera audición) las canciones nuevas me han gustado. Así pues y en resumen...: ¡¡¡Héroes o lo que queda de ellos Forever!!!

Y no... no voy a caer en la tentación de colgar aquí fotos o videos grabados con móvil, de un calidad pésima, simplemente para testificar que fui e ilustrar la novedad... Para eso, ya está la página del autor y el modo en que éste quiera ofrecernos su material. Yo prefiero colgar este clasicazo, que me motiva mucho más:


La canción, aunque sé que no te gusta, es para ti. Ya te imaginas el porqué.

25 de septiembre de 2008

Mentiroso Generoso


Una vez más, Iván Ferreiro demuestra que, además de saber leer entre las líneas de la actualidad discográfica, no es un tío avaricioso, ni codicioso, ni aunque lo repita una y mil veces últimamente... mentiroso.

Y es que ayer salía a la venta su último disco: "Mentiroso Mentiroso En Directo", que recoge los mejores momentos de su gira 2008 por la piel de toro adelante. Y una vez más, siguiendo esa filosofía que le caracteriza (¡Ah, neno, cada día te pareces más a Thom Yorke!), prefiere ser él mismo quien brinde el disco en descarga gratuita para aquell@s que no están dispuest@s a pagar por él, o prefieren escucharlo antes de comprarlo, o simplemente iban a tirar de Emule para conseguirlo... y lo curioso es que las cifras de ventas no parecen resentirse, e incluso al revés (Véase el ejemplo del disco de estudio, y otros casos como el de Radiohead con "In Rainbows"... de lo cual me congratulo, ya que me parece un modo muy honesto y cabal de adaptarse a la realidad de los nuevos tiempos discográficos. Eso sí, y qué curioso: éste "modus operandi" sólo funciona con los músicos que tienen un buen producto y un buen directo, y nunca con la música "de consumo" que nos obligan militarmente a escuchar desde los medios masivos de difusión (entiéndase 40 Principales y similares)... ¿Por qué será????


Así pues, y con el permiso de Iván, aquí os enlazo la descarga directa del disco (desconozco cuantos días estará activa, pero lo importante es el hecho de ofrecerlo) en mp3 y para quien lo quiera... Yo por mi parte, me veo legitimado para no comprarlo por el momento y disfrutar de su versión digital, entre otros motivos, porque asistí a múltiples conciertos, he comprado discos y dvd's de Iván y Piratas originales y no pocos, no descarto comprarme el cd si algún día lo veo por ahí a menos de 10 eurales... y sobre todo, porque un hijoputa de verde me dedicó una foto que me cobró muy cara hace unos días, haciéndome sentir como un delincuente por no respetar una señal de obra, y llevándose una parte importante del presupuesto de mi próximo viaje al otro lado del charco. Menos mal que, gracias a andar siempre al día... no pierdo ni perderé nada en bolsa con tanta crisis de los... esos.

16 de septiembre de 2008

Algarabía 08: Música, música, música...

E para rematar con esta serie de fotos e vídeos da XXIV Algarabía de Lalín, nesta última entrada vou recoller uns cantos momentos moi musicais da festa, que tamén poderedes atopar en Youtube.

Empezo co I Concerto sobre Marquesina, no que Iván García e Benxamín Otero "Huevo" deleitáronnos co seu arte flamenco infinito, diante dun público entregado a esta nova e "elevada" concepción da música popular. Concerto a repetir... se non tiran o edificio antes.





Na tardiña do sábado, e cando xa o fresco e a noitiña fixeran a súa aparición, Novo e os Carrasqueses axudaron a quecer os nosos espíritus na Taberna da Praza, cos seus sons célticos jam-sessiónicos:



E chegou o domingo, no que a Algarabía veuse bendecida por un solete agradable e morno, ó carón do que se desenvolveron actividades lúdico-musicais de todo tipo... dende as improvisacións populares para chamar ós rapaces á merenda...



... ata outros múltiples concertos. Neste seguinte video temos ó "Cuarteto da Casa" (Azu, Camino, Isabel e Kris) na súa laboura de crear música popular e agradecida partindo da súa sólida formación clásica: Dende o "Nessun Dorma" ata un "Non importa nada" ou versión sui generis de "Nothing Else Matters"... en fin, empapaítos de cultura que saímos.



...E claro, chegou a noite, rematou o domingo, e remata a Algarabía. Ainda que de algúns actos coma as proxeccións de curtos ou as lecturas de poesía non temos material gráfico (non había xa luz ou non conviña usa-la)... deixeivos para o final esta verdadeira xoia: The Palitos Big Band, coa súa formación de gala, transmítenos todo o seu "feeling" e "saber facer"... esta vez cun invitado de excepción: Celsiño, demostrándo non só que é unha estrela consagrada en todo o que se propón, senón que ademáis puxo rúbrica musical ás súas propias palabras: "Para cantar unha canción, non fai falla saber cantala, basta con querer facelo":





E sen máis... Esto é todo... ata o ano que ven. ¡Viva a Algarabía!

15 de septiembre de 2008

Algarabía 08 - Música na sesión vermú

E continuamos a serie sobre a Algarabía, neste caso recollendo uns anacos das actuacións musicais que amenizaron a sesión vermú na Taberna da Praza: En primeiro lugar, Linho do Cuco, os recentemente premiados no festival Intercéltico de Lorient, cos seus sons tradicionais:




Entonces, envexoso o ceo do calorciño que as empanadas, o vermú e o folque estaban a darnos... enviounos un vento fresco e catro ou cinco nubarróns, ante os que demostramos a nosa intelixencia superior, e metímonos para dentro da Taberna a continua-la festa con María e Nercellas que nos brindaron o seu ecléctico repertorio:


13 de septiembre de 2008

Algarabía 08 - Pasarrúas sobre tractor con remolque

E con ésta entrada, inicio unha pequena serie de videos que completan a pequena "reportaxe" que ilustra como vivimos esta festa a miña Kodak, colgada no meu colo coma un "Mono Amedio" calquera, e mais eu.

Comenzamos pois cunha inauguración da XXIV Algarabía como debía ser: innovando e transgredindo un pouco os férreos costumes lalinenses. Desta vez, o pasarrúas tivo colorido electoral ó máis puro estilo ianqui, mesturado con folk lalinense -a cargo de Linho do Cuco-, e un espíritu festivo moi xeralizado. Daba comezo a Algarabía...

2 de junio de 2008

Sé lo que hicíste los últimos 15 años

9 De Mayo de 1993, Monte Do Gozo, Santiago de Compostela. Había caído una tormenta terrible, y fui desde Ferrol, donde estaba haciendo el milico. Se acercaron desde Lalín unos cuantos de la pandilla de siempre, y fue un concierto fantástico, de más de tres horas, con percance incluído que casi se lleva a Bruce a la enfermería. Pero pese a la entrega... no fue un buen concierto. Faltaba algo. Faltaba la E Street Band.

Y 10 Años casi exactos después, el 15 de Mayo de 2003, repetimos. En el Molinón de Gijón. Yo iba desde Lalín, donde curraba reparando pc's y dando clases de bits. Con representación mayoritaria del Blaster, éramos un grupito compacto y de primera fila de juerguistas desplazado para el evento, "The Rising" estaba recién salido del horno... la E Street Band al completo... entradas de platea, noche calurosa y público español. Tenía que ser perfecto, y lo fue.


Y 15 añitos casi exactos después, el 31 de Mayo del corriente, re-que-te-repetimos. Emyrates Stadium, Londres. Yo sigo en Santiago y ahora facturo piedras, pero gracias a Ryanair y dado que los que tuvimos, retuvimos... allá nos fuimos de despedida a saludar a la Pérfida Albión... e incluso pese a la gratísima y muy animada compañía, al magnífico estadio y a un Bruce enrollao como nunca lo había visto (claro, aquí lo entienden todos al hablar)... pues qué os puedo decir. Que no. Que no había ese "algo" en el aire. Incluso me atrevo a aventurar un par de motivos: ¿Inglaterra está llena de ingleses?, ¿no todos los españoles que nos encontramos por la calle fueron al concierto? ¿La ausencia de Federici? ¿Será que, efectivamente, Bruce va para 60 tacos? ¿Seré yo, Maestro?... Fuese lo que fuese, me quedo con el Springsteen de antes... aunque siempre sea un enorme placer verle, Jefe.


25 de mayo de 2008

Algunos Discos Sueltos

Una noche de poco trabajo en el Blaster, hace algunos años ya... nos dio por escanear las portadas de un fajo de singles que allí estaban (aún usábamos el vinilo muy a menudo, no hablo de tantos años, básicamente porque ya había impresoras 3 en 1) sin un propósito muy claro, supongo que por simple afán coleccionista.

Hoy día se hace curioso el pensar cuántas veces se habrán reproducido algunos de ellos, y si otros lo han sido alguna vez (cosa que he dudado de numerosos volúmenes en estanterías de diskjockey y que me consta de muchos en las que yo manejaba). Cuanta gente se habrá divertido, bailado, ligoteado e incluso conocido al amor de sus vidas al son de estas músicas peregrinas y deslabazadas.

Una petición: No tiréis jamás una obra de autor, sea cual sea su soporte. Seguro que hay personas en el mundo a las que les encantaría leerla, escucharla, verla... añorar, en definitiva, las sensaciones vividas con ella, o su simple presencia reconfortante y sabia.

Algunos singles de Blaster

18 de mayo de 2008

Roger Waters & Van Morrison: Comfortably Numb

En directo desde El Muro de verdad (Berlín), en la que es, de largo, la mejor versión que conozco. Y no he escuchado pocas, no. La incluiría entre las "5 Principales para mi propia Funeral-Party", si esto fuese una escena (o un capítulo) de "Alta Fidelidad" y en la tienda de discos alguien propusiese dicha lista.