16 de septiembre de 2008

Algarabía 08: Música, música, música...

E para rematar con esta serie de fotos e vídeos da XXIV Algarabía de Lalín, nesta última entrada vou recoller uns cantos momentos moi musicais da festa, que tamén poderedes atopar en Youtube.

Empezo co I Concerto sobre Marquesina, no que Iván García e Benxamín Otero "Huevo" deleitáronnos co seu arte flamenco infinito, diante dun público entregado a esta nova e "elevada" concepción da música popular. Concerto a repetir... se non tiran o edificio antes.





Na tardiña do sábado, e cando xa o fresco e a noitiña fixeran a súa aparición, Novo e os Carrasqueses axudaron a quecer os nosos espíritus na Taberna da Praza, cos seus sons célticos jam-sessiónicos:



E chegou o domingo, no que a Algarabía veuse bendecida por un solete agradable e morno, ó carón do que se desenvolveron actividades lúdico-musicais de todo tipo... dende as improvisacións populares para chamar ós rapaces á merenda...



... ata outros múltiples concertos. Neste seguinte video temos ó "Cuarteto da Casa" (Azu, Camino, Isabel e Kris) na súa laboura de crear música popular e agradecida partindo da súa sólida formación clásica: Dende o "Nessun Dorma" ata un "Non importa nada" ou versión sui generis de "Nothing Else Matters"... en fin, empapaítos de cultura que saímos.



...E claro, chegou a noite, rematou o domingo, e remata a Algarabía. Ainda que de algúns actos coma as proxeccións de curtos ou as lecturas de poesía non temos material gráfico (non había xa luz ou non conviña usa-la)... deixeivos para o final esta verdadeira xoia: The Palitos Big Band, coa súa formación de gala, transmítenos todo o seu "feeling" e "saber facer"... esta vez cun invitado de excepción: Celsiño, demostrándo non só que é unha estrela consagrada en todo o que se propón, senón que ademáis puxo rúbrica musical ás súas propias palabras: "Para cantar unha canción, non fai falla saber cantala, basta con querer facelo":





E sen máis... Esto é todo... ata o ano que ven. ¡Viva a Algarabía!

15 de septiembre de 2008

Algarabía 08 - Música na sesión vermú

E continuamos a serie sobre a Algarabía, neste caso recollendo uns anacos das actuacións musicais que amenizaron a sesión vermú na Taberna da Praza: En primeiro lugar, Linho do Cuco, os recentemente premiados no festival Intercéltico de Lorient, cos seus sons tradicionais:




Entonces, envexoso o ceo do calorciño que as empanadas, o vermú e o folque estaban a darnos... enviounos un vento fresco e catro ou cinco nubarróns, ante os que demostramos a nosa intelixencia superior, e metímonos para dentro da Taberna a continua-la festa con María e Nercellas que nos brindaron o seu ecléctico repertorio:


13 de septiembre de 2008

Algarabía 08 - Pasarrúas sobre tractor con remolque

E con ésta entrada, inicio unha pequena serie de videos que completan a pequena "reportaxe" que ilustra como vivimos esta festa a miña Kodak, colgada no meu colo coma un "Mono Amedio" calquera, e mais eu.

Comenzamos pois cunha inauguración da XXIV Algarabía como debía ser: innovando e transgredindo un pouco os férreos costumes lalinenses. Desta vez, o pasarrúas tivo colorido electoral ó máis puro estilo ianqui, mesturado con folk lalinense -a cargo de Linho do Cuco-, e un espíritu festivo moi xeralizado. Daba comezo a Algarabía...

10 de septiembre de 2008

5 de septiembre de 2008

Contra vento e choiva fría... ¡¡¡ ALGARABÍA !!!

Pese ás probables inclemencias do tempo, e dado que neste mundo de consumismo e neoliberalismo mental, unha Algarabía ó ano é fundamental... tras un par de "remixes" do programa, algunhas chamadas e recados varios e cun aporte extra de ilusión desinteresada...

Éste fin de semana (6 e 7 de setembro) chegará a
XXIV Algarabía a Lalín, que ven, coma sempre, chea de ilusión, gañas de pasá-lo ben... e micro-macro-actividades que totalizan un presuposto de 0,0 Euros, e que se concretan neste programa que de seguido se detalla e que, por suposto, é tan modificable e improvisable coma debe ser esta festa, por definición participativa e imprevisible onde as haxa.

Sábado 6:
Ás 12.00.- Concerto inauguración do Puto Palco da Puta Praza Europa e arranque da Algarabía, co correspondente corte de cinta e presenza das mozas vestidas de galegas.

Ás 12.30.- Pasarrúas de Linho do Cuco sobre tractor con remolque, con director invitado.

Ás 13.00.- Na praza das pipas pregón a cargo de Jimi.

Ás 13.15.- I Campionato de “Escurrir o Bulto” (brilé) adicado como non ó Alcalde Crespo.

Ás 13.30.- II Xornadas Gastronómicas de Casquería Fina na Taberna da Praza.

Ás 14.00.- Sesión Vermú con concerto informal na terraza da Taberna a cargo de Creaking Tree´oh e Linho do Cuco.

Ás 17.00.- Intervencións artísticas no parque de Loriga a cargo de Luchi, Paío, Armindo, Paco Lareo, Manolo, Katerina, María, Nacho e Álex. E outras de outros, por Lalín adiante.

Ás 17.00.- Inicio dos xogo populares e cooperativos: canasta-caldeiro, comba, bolos entre botes, a picapolaina, huevo-pico-araña. Talleres varios e variados: Obradoiro de malabares por Paz Montilla, de instrumentos por María, de chapas por Ángel, etc. Pintada no chan con xices de cores. 4º Campionato do mundo de pelota no aire.

Ás 18.00.- Concerto da Cuarteto de Clarinetes “Os Kevenhan”.

Ás 18.30.- !!!!! Merenda tropical ¡¡¡¡¡

Ás 19.00.- Batalla de globos de auga (dependendo do tempo)

Ás 19.00.- Concerto de “Novo & Carrasqueses”.

Ás 19.30.- Asemblea de nenos e nenas de valoración da Algarabía e da vida cultural en xeral do pobo.

Ás 20.00.- Concertos en balcóns: Iván García e Benxamín no balcón da Marquesina.



Domingo 7.
Ás 12.00.- Saída da clásica Lalín-Empalme-Lalín para vehículos non contaminantes. Con parada de refresco na Horta Ecolóxica e Musical.

Ás 13.30.- Sesión vermú na taberna da plaza a cargo de Benxamín, Quintá e Iván. Charla coloquio sobre a última das estreas cinematográficas de Lalín e presentación da película Crespinator.

Ás 17.00.- Obradoiro de marionetas por Luchi. Continuación de talleres e xogos.

Ás 18.00.- Chistes malos a cargo do colectivo “Mistetas”. A verdadeira historia da pintada non acabada, por Celsiño. Receita para ovo frito por Fran Lareu. Espiches libres (subidos ó estrado dunha caixa de cervexas), sobre temas de actualidade e clásicos.

Ás 19.00.- Concerto: O Cuarteto da Casa ( Azu, Camino, Isabel e Kris)

Ás 20.00.- Jam session aberta e concerto espontáneo da Antón Band e todos aqueles que queiran sumarse.

Ás 20.30.- Recital poético por Marga, Quintá e Celsiño. Adicado este ano ós recentemente desaparecidos Mahmud Darwix (Palestina) e Ahmed Farad (Pakistán).

Ás 21.00.- Proxección a cargo do Cine Fórum de cortos de xente de Lalín.

Ás 21.30.- Gran Inauguración de “Zara Home” no auditorio de Lalín.

Ás 23.00.- Como remate da Algarabía, Gran Churrasco de Irmandade.


A Asamblea da Algarabía quere felicitar a tóda-las persoas e grupos que aportan o seu traballo desinteresado, non esquencendo a aqueles grupos que ían participar, e por mor do cambio de datas non poden asistir: a Banda Infantil de Lalín, o Cuarteto de Gaiteiros "Os Rápidos" de Ourense, o dúo de Acordeóns de Vila Nova de Gaia (Portugal), e o grupo de Requinteiros de A Coruña que viñan de gratís, así como á Concellala de Cultura, pola premura coa que respostou ás nosas peticións.

Nota: Se chove, moitos actos irán para a Taberna da Praza ou para as Galerías Colón. Ademáis, haberá carpas (do Pontiñas River).

28 de agosto de 2008

Parchís y los macro-festivales veraniegos

Nota: Para disfrutar mejor esta "parida" se aconseja haber nacido antes del 75 y ser aficionado a la música moderna. Y como éste es mi caso, pues me parto y requeteparto con ello, oye. "Ian Brown... Soy marrón" "Vete por ahí a morder ingleses" "Ya lo dijo Angela Channing..." jajajaja.


27 de agosto de 2008

Virus en la ISS

Leo por aquí y por aquí (en inglés) que... ¡¡Se les han colado virus en los ordenatas de la Estación Espacial Internacional!!. Parece que la cosa no es grave (W32.Gammima.AG, un gusano que se auto-replica y busca claves para juegos on-line populares en Asia) y ya se le ha encontrado solución... a mí lo que me preocupa es en manos de quienes estamos, porque... ¿Quién #@¬% es el imbécil que aprueba que los ordenadores que allí operan funcionen en Windows??? ¡Y sin antivirus!. ¿Pero qué quieren? ¿Que se les caiga antes de tiempo? ¡Criaturicas, no saben con lo que juegan!!!

12 de agosto de 2008

Planetas "on line"

...Que no, no me refiero a que los integrantes del grupo "Los Planetas" vayan a pasar la tarde respondiendo a las preguntas de sus fans en un chat en vivo, sino que los tiros van más bien en cuanto a lo galáctico y espacial y todo eso...

El caso es que el pasado viernes, no sólo se dio la casualidad numérica de ser el 08 del 08 del 2008 (aprovechada sobre todo por los chinos para inaugurar la olimpiada a las 08:08:08, por aquello del número de la suerte y tal); sino que pudimos asistir a otra "pequeña" casualidad: El alineamiento de 4 planetas del sistema solar, visible a simple vista desde España, y que se produjo alrededor de la hora del crepúsculo. Aunque algunos observatorios organizaron jornadas de puertas abiertas y diversos actos para dar a conocer el fenómeno, muchos no pudimos ir, no nos enteramos de la movida o simplemente no nos era muy cómodo salir al campo a buscar un lugar desde el que verlo.

Y dado que las Leónidas vinieron otra vez pasadas por agua, y para que vuestros llantos por no ver la lluvia de estrellas no os impidan ver el cielo, aquí dejo una captura de pantalla del "Google Earth" de las profundidades espaciales: El mítico Stellarium. Que lo disfrutéis, y... hasta el infinito y más allá!!!!.

6 de agosto de 2008

...Ya no hay hippies en las Cíes

Este fin de semana estuve chamuscándome en las Cíes... Aquí va el reportaje gráfico. Como siempre, son bienvenidos los comentarios o lo que sea que sea lo que quieras añadir.

Cíes, Agosto 08

5 de agosto de 2008

... Y los holdings mataron al coche eléctrico

Cada vez que repostamos, bajamos un par de santos a la categoría de sucios mortales ... Leemos todos los días sobre los precios del petróleo y el cambio climático... Nos preocupamos por el calentamiento global... anhelamos el uso de nuevas fuentes de energía, limpias y silenciosas, que jubilen de una vez a los impagables (por caros) combustibles fósiles, pero...

¿Porqué no hay aún coches eléctricos? ¿Qué ha sido de ellos? Hoy me ha dado por buscar un poquito de información sobre el tema en la we-we-we... y he llegado una conclusión flipante: Los holdings del petróleo y la automoción los han creado... y aplicando el viejo dicho... Los mataron porque eran suyos.

En este mismo blog, y no hace mucho, os daba mi opinión sobre la subida de los precios de los carburantes, y obviamente, acusaba como culpables de esta carestía a las petroleras y sus interacciones con la industria automovilística: Hoy, con algunos datos que aquí resumiré, voy a proceder a condenar a dichas entidades supranacionales e hiper-egoístas. Culpables de asesinato en primer grado, premeditado y alevoso, de soluciones medioambientales viables simplemente porque no les convenía a sus ya hinchados bolsillos:

Aquí van algunos ejemplos de cómo la industria de la automoción ha dado marcha atrás al comprobar que los vehículos eléctricos sí eran viables, de cómo han dejado de producirlos para que no se abaratasen al aumentar la oferta, y de cómo se han encargado de escondernos dichos logros y han continuado evolucionando y vendiéndonos coches de motor de combustión. Al lor
ito, que no es broma, aunque lo parezca:

Nissan Hypermini: Es la única excepción mínimamente honrosa, ya que aún se comercializa en Japón, y además Nissan (ahora controlada por Renault) ha llegado a acuerdos para evolucionarlo y venderlo en Portugal en un par de años de cara a su introducción a nivel mundial. Totalmente eléctrico, con una autonomía de 125 Kms, 100 Km/h de velocidad punta y perfecto para un uso urbano o interurbano corto. De modesta autonomía, pero recargable en sólo 4 horas en un conector de 220 voltios normal y corriente. Pero vamos a lo que vamos: Se creó en 1997, y su único "apoyo" vino por parte del municipio de Pasadena (California) que lo adoptó como vehículo oficial... hasta 2006, año en que el contrato de alquiler expiró, y pese al intento de la ciudad de comprarlos para seguirlos usando... Nissan se negó y recuperó los coches... para destruirlos, que parece ser una solución muy ecológica, por cierto.

Por su parte, Toyota nos presentaba el
Rav4 EV (1997-2003):
"Fungaba" a 126 Km/h y con una autonomía de 130 a 190 Km, según su uso. Haciendo números, resultaba tener un coste por kilómetro aproximadamente equivalente a un coche de gasolina que consumiese 1,4 litros a los 100 Km/h (y sin contaminación ni ruidos). Con éste pasó tres cuartos de lo mismo que con el Nissan, ya que en 2005 los contratos de alquiler (no se vendían) expiraron, y pese a la intención inicial de Toyota de destruirlos también, se creó una asociación llamada "Don't Crush" para salvarlos y que continuasen circulando... cosa que se consiguió tras enormes batallas legales, aunque eso sí, Toyota dejó de fabricarlos en detrimento de las nuevas series de híbridos que, aunque poco, también consumen combustibles fósiles.

Ford lo "intentó" tímidamente con el Range EV (1993-2001) y con el
Th!nk City, un pequeñajo estiloso de nombre impronunciable y procedencia noruega que no fue evolucionado por los motivos de siempre y que no llegó ni a carrito de la compra, tras haber finalizado 50 unidades de prueba que se quedaron a las puertas de la cadena de producción. En este caso, han sido los diseñadores iniciales del vehículo los que han venido en su rescate, creando un consorcio de capital nórdico que recompró a Ford la idea, y ha presentado ya los prototipos de lo que será en nuevo Th!nk Ox: 4 metros, 5 plazas, 82 Cv, 135 Km/h, 200 km de autonomía, varias carrocerías, 5 estrellas EuroNCAP... ¿el futuro del automóvil según los noruegos?. Time will tell.


Y he dejado para el final el ejemplo más sangrante: el
General Motors EV1, (que aparece en su propio entierro en la cabecera de este post) ; un coche eléctrico biplaza, de altas prestaciones y gran equipamiento, que se comenzó a fabricar en 1996, alentado por una resolución del Estado de California que pretendía ir aumentando la cuota de autos no-contaminantes... y que la administración Bush se encargó de derogar en bien de los intereses petroleros de los de siempre. Era totalmente eléctrico, se ponía de 0 a 100 en 9 segundos, con una autonomía de unos 200 km, e incluso muchos lo consideraban un coche bonito (para gustos, ojo). El caso es que sólo se alquilaba por un período de 3 años, y en cuanto los arrendatarios comenzaron a solicitar la compra del vehículo y la demanda fue creciendo... una vez más, la industria impuso su vampirismo: General Motors recuperó todas las unidades menos una, que está en un museo, para DESTRUIRLOS y, ya a salvo de normativas legales que protegiesen el medio ambiente, continuar evolucionando los vehículos híbridos que le diesen una mayor rentabilidad a más corto plazo.

Conclusiones:

Industrias petroleras: Culpables por los millones de trabas y presiones sobre todos los demás.
Industria automovilística: Culpable por no apostar por ellos, pese a poder hacerlo (con la venia de los anteriores, o sea, de las petroleras).
Usuarios: Culpables por inacción. Todos juntos, lo podríamos hacer si quisiésemos realmente.
Gobiernos: Culpabilísimos. Por no mover un dedo, no crear leyes, derogar otras, complicidades...

Así que como veis... aquí no se salva nadie y tenemos mierda (contaminación) para todos.

Y en mi modesta opinión, mientras los precios del petróleo no nos ahoguen de todo, y los directos responsables de todo este incomprensible abuso contra nosotros mismos y sobre todo contra la Tierra que heredarán nuestros hijos no hagamos nada para remediarlo, mucho me temo que la cosa seguirá así durante unos añitos más... ya que por el momento los únicos que usan vehículos limpios son precisamente quienes pueden permitirse su exclusividad y enormes precios: Los ricachones en sus campos de golf, Scwarzenegger con su Hummer de hidrógeno, un par de freakys de lo exclusivo que llevan sus coches de lujo para que sustituyan sus motores por otros eléctricos y así ser los más snob entre los snob.... y Neil Young, que sigue inmerso en su campaña para popularizar los motores eléctricos empezando por su colección de enormes y pesados bugas americanos de los 50 y que está re-motorizando uno a uno de modo artesanal, demostrando que si queremos conseguir algo en este sentido, sólo hay una manera de hacerlo:

"Pensar globalmente y actuar localmente".

Bibliografía audiovisual: "Who killed the electric car" (Chris Paine, 2006), que incluso podréis ver fragmentado por partes en Youtube.

4 de agosto de 2008

Hombres en el cine

Hace aproximadamente un año colgué en mi "casa vieja" un hermoso video llamado "Women in film"... hoy, con éste, os brindo la parejita:



Aparecen: Douglas Fairbanks Sr., Rudolph Valentino, Charlie Chaplin, James Cagney, Spencer Tracy, Fredric March, Errol Flynn, Fred Astaire, Clark Gable, Laurence Olivier, Gary Cooper, Humphrey Bogart, James Stewart, Tyrone Power, Cary Grant, Henry Fonda, Robert Mitchum, John Wayne, Kirk Douglas, Gene Kelly, Burt Lancaster, William Holden, Marlon Brando, James Dean, Rock Hudson, Montgomery Clift, Anthony Quinn, Gregory Peck, Richard Burton, Jack Lemmon, Sean Connery, Sidney Poitier, Charlton Heston, Steve McQueen, Peter O'Toole, Paul Newman, Clint Eastwood, Robert Redford, Dustin Hoffman, Roy Scheider, Warren Beatty, Dennis Hopper, Al Pacino, Jack Nicholson, Robert De Niro, Gene Hackman, Jon Voight, Harrison Ford, Kevin Kline, Kevin Costner, Michael Douglas, Christopher Walken, Mel Gibson, Sean Penn, John Travolta, Antonio Banderas, Tim Robbins, Samuel L. Jackson, Tom Hanks, Denzel Washington, Tom Cruise, Brad Pitt, Russell Crowe, Kevin Spacey, Will Smith, Jamie Foxx, Leonardo DiCaprio, Johnny Depp, Matt Damon y George Clooney.

29 de julio de 2008

Arte efímero en Panxón.





Las 3 obras son de autor desconocido, probablemente el mismo. Se había ido a comer.
Apuesto a que se parte con lo de la "crisis del ladrillo".

23 de julio de 2008

Tus fotos en Google Earth

Confieso que siempre he sido un geo-freaky. De peque me colgaba horas con un simple mapa... así que podéis haceros una idea de lo que alucino ahora con los GPS's, los mapas interactivos, Flashearth... y claro, con "la mamá de los pollitos" de la geo-observación (Google Earth) no iba a ser menos: Así pues... cubro mis ojos y exclamo: Soy Pitu, y soy un Google-Earth-adicto.

Y claro, Googleartheando, me entraba una envidia cochinísima cada vez que al recorrer cualquier parte del mundo, observaba las fotos que la peña iba subiendo allí, y que las mías nunca estuviesen... así que me vi obligado a investigar el modo de hacerlo por mis propios clics, con lo que dí a luz (hay que ver, qué de moda está en mi familia últimamente hacerlo) a este nuevo "Pitutorial":

Cómo incluir tus propias fotos en Google Earth:

Lo primero es ir a www.panoramio.com, y registrarse gratuitamente. Acto seguido, y usando el enlace "Sube tus fotos", incorporamos las fotografías de nuestros lugares favoritos a la base de datos de ésta página. Es fácil, cómodo, e incluso nos permite subir varias a la vez. Y claro, una vez cargadas las fotos, debemos ubicarlas usando un sencillo mapa interactivo que nos sale al hacer clic en "ponla en el mapa". Guardamos localización... y ¡Voilá!:


Ya está todo hecho. Ahora, una vez completado el paso anterior, sólo debemos esperar unos días a que nuestra foto sea aprobada por el equipo de Google, momento a partir del cual en nuestra página de Panoramio nos aparecerá en la esquina superior izquierda de la foto una pequeña rosa de los vientos que nos indica que ya es visible en Google Earth... para todos aquellos que hagan clic sobre el punto azul que ahora habrá exactamente donde la hayamos posicionado. El sistema es rápido y fiable, e incluso hay un pequeño concurso mensual, en el que por cierto, las premiadas suelen ser fotos impresionantes.


...Y no tiene más ciencia. Simplemente debemos seguir un par de pequeños consejos, como son el posicionar las fotos en el lugar desde el que fueron disparadas, no sobre el objeto o lugar que recogen... e intentar huir de fotos personales, primeros planos cortos y todo aquello que no resulte a priori "interesante" para cualquiera que acceda a ella desde "allá arriba", o sea, desde Google Earth, si queremos tener un alto porcentaje de validaciones.


Yo por el momento voy poco a poco aunque con notable éxito, subiendo algún que otro disparo de mis viajes por esos mundos (mi usuario en Panoramio es luis.pitu)... y supongo que seguiré haciéndolo. Me resulta muy reconfortante moverme por Google Earth y encontrarme con un pequeño instante de mi propia vida, o saber el número de personas que han compartido por un momento, aún sin darse cuenta... mis mejores recuerdos.

17 de julio de 2008

Pedro

Como Penta-tío que ya soy, es para mí un enorme placer presentaros al último modelo llegado a la factoría de personas González & Dasilva: Recién salidito del horno, os traigo a Pedro (como el abuelo rojo), que con un peso en vacío de 3.330 grs. -mucho más ligero que otros modelos de nuestra fábrica, pero equilibrado como ninguno- y con un equipamiento de serie sólo al alcance de los más exigentes (trae hasta un pan bajo el brazo y una subvención de 2.500 €)... llegó al circuito de la vida el lunes a eso de las 8 de la tarde, dispuesto a ganarse la Pole Position en todas las carreras en las que se vea inscrito... lo cual no dudo en ningún momento, conociendo el carácter y el buen hacer de sus diseñadores.


Salud, pequeñajo. Y suerte, porque ayuda y cariño no te van a faltar. Es un placer tenerte en la escudería.

15 de julio de 2008

Bueno y malo: Los puentes del AVE en Galicia

Recuerdo oníricamente que cierto profe de filosofía en el instituto nos hablaba de concepciones demiúrgicas, efectos mariposa y algunas otras cosas sobre las consecuencias de los actos... y aunque en el momento me pareció un tostón (qué voz tan soporífera tenía el tío) e incluso alguna vez tuve el honor de quedarme sobado durante sus disertaciones... parece que ahora de viejo se produce un reflujo en mi coco de aquellas ideas... y me sorprendo a veces pensando en mis-tus-nuestros actos y en sus consecuencias, al más puro estilo de la más vieja pregunta: "¿Qué fue primero, la gallina o el huevo?".

Lo que me planteo no es una pregunta, es quizás más una valoración: ¿Qué es bueno o malo para unos y otros? Lo que consigue Bono en una de sus gestiones en la ONU a la hora de paliar el hambre, es bueno. Lo que contamina el avión privado en el que va a N.Y., es muy malo. La dinámica de consumo es buena porque genera empleo... y es mala porque también genera consumismo y residuos.

Y el caso que me ocupa: El AVE. Que a tu empresa le den la contrata del material es bueno, porque hay trabajo; y es malo porque durante 5 años no te dejará tiempo para ninguna otra cosa y te tendrá en el límite del stress laboral todo ese tiempo. Que haya AVE es fantástico, porque se podrá venir desde Madrid sentado cómodamente y con un enorme ahorro de tiempo y combustible, de aviones fletados y de coches movilizados... Pero el trazado de su vía destroza el paisaje y la naturaleza allí por donde pasa, ya que aquí no (teníamos) ni un palmo de terreno llano...

Pero eso sí, da gusto ver los puentes como crecen de un día para otro, todos hermosotes con sus columnas del más puro estilo industrial y del ancho de mi habitación y con sus miles de horas de sudor de obreros mal pagados cada una. Hay qué ver, qué sanas criaturas son los puentes del ferrocarril de alta velocidad, y dejémonos de zarandajas filosóficas.

12 de julio de 2008

Hablando de incendios

Hace algunos años tuve el placer y el honor de compartir la jornada completa (11 horas en vuelo con intervenciones en las cuatro provincias) del helicóptero de control en la lucha contra incendios. De entre las fotos que tomé con una (por aquel entonces, un maquinón) Sony de 2 Mpix... estaba ésta, que me encanta. Aprovecho para colgarla, al hilo de los comentarios del post anterior.



Lástima que un sólo día de trabajo de una de éstas máquinas nos costase a los gallegos tanto como el sueldo mensual de una cuadrilla completa de trabajadores forestales, que podrían mantener limpios los montes en invierno, y apagar los (menos) incendios que hubiese en verano. Creo que a veces, para que los políticos hiciesen las cosas, habría que ponerlos a ellos a tirar de la manguera (de una de verdad, no como aquella de Feijoo -vaya vergüenza de foto, que por cierto, fue tomada al lado de mi curre con una manguera de agua normal y corriente en las inmediaciones de una planta de aglomerado en Melide-) para que se enterasen de lo que vale un peine.

7 de julio de 2008

Al llevar la cámara encima...


...se pueden disparar fotos como ésta, que aunque apresurada y sin buscar una buena panorámica, sirve para que los demás puedan ver que no exagero al decir que cuando la niebla cubre el valle del Deza, hay amaneceres tal que así de espectaculares muy a menudo.

27 de junio de 2008

Pequeños milagros

Hoy al volver del trabajo, me encontré a un paisano que esperaba ayuda de un vehículo, para llevarse esta preciosidad que acababa de nacer en un prado a su nuevo hogar.


Aquí, con mamá, que aún sufre las consecuencias del parto y se está "librando" como dijo el hombre:


Éstos sí que son pequeños milagros... y no que España pase de cuartos en una competición internacional.

25 de junio de 2008

20 de junio de 2008

Visitiña a la canteriña con Lagartiño.

Hoy colgué en la pared de la oficina este cartel que trajo el jefe. ¿Os gusta?


Pues a mí no mucho, la verdad. Pero bueno, la clava bastante, hay que reconocerlo. Hay más "lagartos" y excavadoras que espacio para circular, éstos invadan el asfalto destrozándolo y la peña anda por ahí en medio de los acopios en plan "mátame camión con tus cuatro ejes"...

...lo cual, en el fondo, no dista mucho de la realidad.

12 de junio de 2008

Hidrocarburos, huelgas y otras miserias

Vamos por el cuarto día de ¡¡¡Una huelga seria!!! en nuestra sufrida piel de toro, y aproximadamente habré recibido unos 10 mails estos días y unos 20 o más en fechas anteriores con los dichosos textos de “Boicoteemos a las grandes petroleras” “Que nadie reposte en Repsol o Cepsa” “Los usuarios tenemos el poder de bajar los precios” y ya no me acuerdo qué patochadas más. Y supongo que por cansancio de eliminar tanta basura, y como llamamiento general a que nadie me haga perder más tiempo con estas bobadas, voy a intentar explicar, aunque sólo sea para mí mismo, cómo veo yo todo este jaleo:

Vale, que el precio de los carburantes es abusivo. Vale que el Gobierno, y no sólo éste, sino todos los Gobiernos españoles desde el 78 --Aquí haré un inciso (no para defender al actual Gobierno, sino porque me empieza a molestar la actitud de la derecha española, sobre todo la de la calle más que la alta política, culpandoles de esta carestía) para comentar que la Administración Aznar (sí, la del “España va bien”) quería que fuésemos en el “Equipo de las Azores” a robar petróleo a Irak, al mismo tiempo que privatizaba para sus amiguitos Repsol, Cepsa, Telefónica y otros grandes activos y bajaba las presiones fiscales, sin tocar, curiosamente, los impuestos de los combustibles, y menos para el sector primario, al que trató con especial desdén.-- ... y retomo... los Gobiernos se embolsan más en impuestos de lo que cuesta el combustible, y vale que esto tiene un impacto brutal en absolutamente todo lo que consumimos, importamos, fabricamos y necesitamos. Y vale que echarle un pulso a los poderes fácticos para intentar no ahogarnos en el depósito del coche es necesario y probablemente consiga mejorar un poquitín la situación de los más directos afectados (transportes, pescadores, agricultura, etc)… pero ojito, que las cosas no son blancas o negras, y menos en este caso. Porque resulta que no tenemos petróleo aquí, e incluso a los que montan guerras ilegales para robárselo a otros países también se les está acabando y parece que les va peor a nivel de calle que a nosotros, que estamos en una posición de 9 sobre 10 en una hipotética escala de “felicidad social” a nivel mundial si somos honestos... o a ver quién es el chulo que me rebate que aquí se sigue viviendo de puta madre, y todo el mundo acaba teniendo la TFT de 42 pulgadas y la fiesta de primera comunión de la niña como si fuese una boda.

Y es que según lo veo yo, ya podemos hacer una huega general indefinida y colapsar el país hasta volver a la edad de piedra, que les importará un pito a los más directos culpables de estas subidas: las petroleras y los Estados chuleados por éstas. Y es que hay ciertos axiomas que no cambiarán, y que son verdades catedralicias:

Vamos a seguir dependiendo del petróleo hasta que éste se acabe, o casi. Que sí. Que los mismos que nos lo venden son los que tienen los medios para que no dependamos de él. Las petroleras tienen las patentes de todos aquellos avances que nos permitirían no depender del petróleo, lo sabemos todos. Las petroleras tienen sus raíces tan profundamente introducidas en las otras energías, la industria, la política y la economía a escala mundial, que por triste que resulte reconocerlo, influye más en el precio del combustible el nuevo Rolls de oro de un jeque árabe que el hambre de un país. Influye más la avaricia de los accionistas judíos de un lobby petrolero de Wall Street que las necesidades de millones de personas o la ecología a escala planetaria (mirad sino cómo obran quienes mandan en los USA y su manera premeditada y alevosa de ensuciar el planeta en aras del supuesto bienestar del pueblo americano). Es más importante un vuelo transoceánico de un pez gordo en su jet privado para irse a las Seychelles a que se la chupen que la vida útil de 75 vehículos que darían servicio a 75 familias toda una vida, aunque el consumo de recursos sea el mismo en ambos casos. Si el egoísmo de la especie humana es innegable, creo que debemos considerar que los dueños de los pozos de petróleo y los políticos que llegan muy arriba no son precisamente la excepción a esta regla…

...y volviendo a esta España nuestra de la pandereta y el ipod...


... claro que con menos presión fiscal habría otros precios, pero ¿sería la solución? Yo creo que ni tan siquiera lo sería a corto plazo. Preguntémonos por qué nos cuesta 1,35 € un litro de gasoil en España, 1,70 en Alemania, y muchísimo menos en otros países en vías de desarrollo, que curiosamente tampoco tienen petróleo propio (e incluso teniéndolo): Pues muy fácil, señores: Porque tenemos ese dinero y ellos carecen de él. Es un mecanismo de autorregulación universal, y además imprescindible. Donde hay pasta, hay impuestos e inflación. Donde no la hay, no hay consumismo y la inflación no ahoga los mercados, básicamente porque no hay mercados. Se relativizan las necesidades para economizar recursos, porque hay otras necesidades y muy pocos recursos. Donde menos tienen, menos consumen y menos les cuesta, y viceversa. Y desgraciadamente, éstos son los platillos de la balanza: para que el primer mundo consuma, y vivamos cómodos en nuestra nube de objetos innecesarios derivados del petróleo y que consumen energía, el tercer mundo sufre y está presionado produciendo dichos recursos. Para que yo me compre un pendrive por 8 euros, ha de haber miles de obreros en Vietnam o China que trabajen en condiciones infrahumanas produciendo millones de pendrives que abaraten el precio de dicho artículo… y con los combustibles pasa igual. Y claro, el primer mundo debe pagar sus excesos y enjugar sus carencias (en este caso, el combustible) a golpe de lo que tiene y los demás no: Talonario.

Desengañaos: el combustible no va a dejar de subir, hagamos las huelgas que hagamos. Porque por definición es un recurso limitado, contaminante y sujeto a “Contrabando de Estado”. Mientras quieran, nos mantendrán en la necesidad y nos seguirán metiendo por los ojos y en el lavado de cerebro diario coches potentes movidos por combustibles fósiles, y el día que les interese, nos cobrarán por sustituirlos por híbridos o eléctricos, y después por la “tasa ecológica de procesamiento de baterías de vehículos”, o por la electricidad para que éstos se muevan, o por el derecho a instalar placas solares en el tejado, o lo que sea que sea el concepto facturable en cada momento. Así ha sido siempre desde los diezmos en la edad media y así seguirá siendo con nuestro modernísimo e igualitario (me parto) sistema fiscal desarrollado de octava potencia económica mundial.

Porque aunque seamos la masa y alimentemos al sistema... nos hemos creado la necesidad de integrarnos en éste, y estamos pillados por los huevos en un ciclo infinito de retroalimentación. No podemos prescindir de nuestros vehículos, no es viable sustituirlos por otros a día de hoy, nos vemos obligados a repostar cada X kilómetros, nos compensa más pagar por desplazarnos que vivir donde trabajamos (donde fuese posible, en otros casos es directamente inviable)… necesitamos calefacción y gas natural en nuestras casas, el plástico está instaurado como el material industrial más abundante, etc etc etc. Es decir, sin petróleo no hay sociedad tal y como la conocemos, y así seguirá siendo hasta que el aire no se pueda respirar, las economías de mercado se vean quebradas, y nos pase como en la fábula y nos demos cuenta de que las piedras no se pueden comer… y mientras, los hijos de la gran puta que se han enriquecido durante generaciones extrayendo y comerciando con un fósil que es de todos, permanecerán fresquitos en sus cámaras hiperbáricas en sus mansiones de super-lujo, tomando bombones Ferrero-Rocher congelados en hidrógeno líquido durante decenios en el colmo del esnobismo.. y los que ocuparán su lugar en el futuro intentarán torear la situación heredada y seguirnos robando, mientras los de a pie nos derretimos por el calentamiento global, las riadas se llevan nuestras casas, y nuestros hijos se mueren de hambre o leucemia por el aire irrespirable. Y todo, porque somos tan egoístas (cada uno de nosotros) que preferimos movernos en nuestro coche, moto o jet privado antes que sacrificar lo que fuese necesario en cada caso para no quemar más gasolina y tener un mundo más justo.

O sea, que por favor: no me enviéis más el fucking power point del boicot a Repsol. No voy a hacerlo, porque no quiero, no puedo y me parece inútil. Aparte de que apenas hay gasolineras de otras marcas en las carreteras que frecuento a diario. Y por el mismo precio, os contaré otro secreto: La enorme mayoría no vamos a la gasolinera ni pagamos por el coche por gusto: es porque nos vemos obligados a ello. Y no, no voy a desplazarme 30 Kms para buscar una gasolinera que no sea de Repsol o Cepsa para seguir una idea peregrina y absurda de un boicot que jamás funcionaría, ni me voy a venir a vivir al lado del trabajo (entre otros motivos porque no me compensa personal ni económicamente al precio al que está la vivienda -otra para agradecerle a Aznar, hoy me ha dado por buscar ejemplos fáciles y comprensibles-)… ni voy a gastarme 30.000 euros en un Toyota Prius híbrido… porque al igual que el jeque árabe y el multimillonario yanqui… soy un egoísta redomado y prefiero mi Audi de segunda mano que consume 5 litros a los 100. El día que cambien ellos su jet privado por un asiento (en primera clase, vale, que tienen pasta) en un vuelo regular, y Ecclestone sea el presidente de la Fórmula-1 Eléctrica, entonces probablemente conseguiríamos que nos escuchasen, pero mientras… mucho me temo que me va a tocar, igual que a todos, pasar por caja si quiero que el coche encienda cada mañana para ir al curro. Y el que no quiera entrar por el aro… pues al Caribe, a comer plátanos y vivir en una hamaca donde no haga falta calefacción... aunque me temo que una vez allí, buscaríamos como posesos un surtidor para poder hacer esquí acuático en nuestra moto de agua, así costase 10 euros el litro.

Estamos todos enfermos. De egoísmo severo.

10 de junio de 2008

Cosas que puede encontrarse uno en la ofi: Una corneta de artillero


Obviamente, el motivo por el que éste (escaso) objeto yace abandonado en un cajón de mi mesa, no es otro que la actividad a la que se dedica la empresa en la que curro actualmente (extracción, fragmentación y entrega de áridos en obra), pero al verlo, me surge una pregunta:


Si ya no se utiliza el cornetín para avisar de las inminentes voladuras, como antes se suponía que se debía hacer para que el personal se pusiese a cubierto de cualquier posible pedrusco volador traicionero… ¿¿¿Con qué se avisa ahora que la corneta ha caído en desuso??? Lo digo porque nunca he escuchado al artillero pegar un grito, ni tan siquiera una vulgar bocina de una excavadora, y el estruendo de mil kilejos de nada de dinamita me suele pillar como a todos, donde le coincida. Menos mal que el equipo de voladura son unos artistas, y no salta ni una arena… habitualmente ;-).

2 de junio de 2008

Sé lo que hicíste los últimos 15 años

9 De Mayo de 1993, Monte Do Gozo, Santiago de Compostela. Había caído una tormenta terrible, y fui desde Ferrol, donde estaba haciendo el milico. Se acercaron desde Lalín unos cuantos de la pandilla de siempre, y fue un concierto fantástico, de más de tres horas, con percance incluído que casi se lleva a Bruce a la enfermería. Pero pese a la entrega... no fue un buen concierto. Faltaba algo. Faltaba la E Street Band.

Y 10 Años casi exactos después, el 15 de Mayo de 2003, repetimos. En el Molinón de Gijón. Yo iba desde Lalín, donde curraba reparando pc's y dando clases de bits. Con representación mayoritaria del Blaster, éramos un grupito compacto y de primera fila de juerguistas desplazado para el evento, "The Rising" estaba recién salido del horno... la E Street Band al completo... entradas de platea, noche calurosa y público español. Tenía que ser perfecto, y lo fue.


Y 15 añitos casi exactos después, el 31 de Mayo del corriente, re-que-te-repetimos. Emyrates Stadium, Londres. Yo sigo en Santiago y ahora facturo piedras, pero gracias a Ryanair y dado que los que tuvimos, retuvimos... allá nos fuimos de despedida a saludar a la Pérfida Albión... e incluso pese a la gratísima y muy animada compañía, al magnífico estadio y a un Bruce enrollao como nunca lo había visto (claro, aquí lo entienden todos al hablar)... pues qué os puedo decir. Que no. Que no había ese "algo" en el aire. Incluso me atrevo a aventurar un par de motivos: ¿Inglaterra está llena de ingleses?, ¿no todos los españoles que nos encontramos por la calle fueron al concierto? ¿La ausencia de Federici? ¿Será que, efectivamente, Bruce va para 60 tacos? ¿Seré yo, Maestro?... Fuese lo que fuese, me quedo con el Springsteen de antes... aunque siempre sea un enorme placer verle, Jefe.